Przyjaciel Cię słucha, dlatego że jesteś.
To ktoś, kto szanuje Twoje zainteresowania i z kim potrafisz podzielić się swoimi
praktycznymi, intelektualnymi, czy twórczymi troskami. Gdy mówisz a on słucha,
Twoje wizje i niedokończone myśli stopniowo przyoblekają wyraźną postać.
Rozwiązania i pomysły, których nie mogłeś znaleźć w samotności, same przychodzą
do głowy. Jeśli przyjaciel ma wątpliwości, nie rozumie, zadaje pytania, to świetnie.
To pobudza i pomaga zbudować Twoją konstrukcję myślową.
Wielokrotnie czułem, że rozmowa rozjaśnia mi myśli i dzięki niej widzę je lepiej.
To wszystko jest oczywiste, ale pomimo to polecam, warto spotykać się i rozmawiać.
Idąc na spacer, odsuńmy na bok terminy, obowiązki i powody stresów.
Świeże powietrze, spokojny oddech, rytm kroków zwiększają dotlenienie szarych komórek.
Zieleń, ład otoczenia i piękno sprzyjają skupieniu.
To są dobre warunki, żeby myśleć. Są oczywiście inne dobre miejsca
np. własny pokój, ale spacer jest szczególnie dobrym miejscem na rozmowę.
Spacery mają długą tradycję. Myślę, że ludzie rozmawiali spacerując od zawsze.
Przy starożytnych ateńskich szkołach filozoficznych były gaje,
po których spacerowali słynni filozofowie ze swymi uczniami i dyskutowali.
Gaj herosa Akademosa w Atenach był siedzibą uczelni, założonej przez Platona i istniejącej 900 lat. Również wielu nowożytnych uczonych rozpatrywało
swoje kwestie naukowe w czasie spaceru. Oni wszyscy robili to celowo, bo
spacery sprzyjają nowym ideom.