Na pytania, jak rozwijać system, kierując się jakością i mocą przyszłej całości, jak za każdym razem wybrać krok, który najlepiej rozwija i wzmacnia całość, niełatwo jest odpowiedzieć. Trudno opisać w zdaniach, jak praktycznie postrzegać i mierzyć całość. To jest potrzebne i w ogóle trudne, szczególnie trudne w projektach, w których uczestniczy wiele osób i które nie mieszczą się w jednym umyśle. Myślę, że po pierwsze trzeba o tym wiedzieć, wyobrażać sobie tę całość, choćby mgliście i odnosić się do tego wyobrażenia. Jedyną miarą na nieprzetartych szlakach jest intuicja i uczucie. Inaczej jest, gdy podążamy znanymi szlakami, mierząc swoje prace, miarami stworzonymi przez innych i osiągając pośrednie cele, podobne do celów już osiąganych, pracując według utrwalonych zasad i metod.
Alexander pisze - trzeba kierować się głębokim uczuciem. Niepodzielne, odnoszące się do całości systemu (dzieła), głębokie uczucie (deep feeling) jest miarą całości, spełnieniem w odniesieniu do dzieła, intuicyjnym przekonaniem, że całość jest dobra. Do uczuć, piękna, harmonii i prostoty odnoszą się naukowcy w ocenie swoich odkryć i teorii. W ten sposób patrzymy na dzieła mistrzów. Odbieramy pełnię, wielkość, doskonałość. Analogia do przeżywania wybitnych dzieł sztuki przybliża, o co chodzi. Krok, który spośród innych możliwych, najbardziej wzmacnia strukturę, jednocześnie wywołuje najgłębsze, najbardziej intensywne uczucie w odniesieniu do wyłaniającej się całości, to wskazówka. "The Nature of Order" z mnóstwem przykładów wskazuje, jak zwracać uwagę na to uczucie, pytać o jego moc, jak się nim posługiwać i jak się go uczyć.
Spójrzmy na wybór kroku spośród kilku możliwych. Najpierw trzeba znaleźć kroki, bo nie muszą być dane a potem wybrać jeden. Tych dwóch czynności szukania i oceny dotyczą szczegółowe techniki i bardziej ogólne zasady kreatywności. Tu jest to miejsce, w którym łączą się proste chwyty i inspirujące techniki, poznawane przez nas na treningach twórczości z głęboką metodą i procesem w większej sakli.